Κυριακή 10 Ιουλίου 2011

ΗΠΑ: Ανερχόμενο αστέρι του κινήματος για τα ‘δικαιώματα των ομοφυλόφιλων’ εγκαταλείπει την ομοφυλοφιλία

ΗΠΑ: Ανερχόμενο αστέρι του κινήματος για τα ‘δικαιώματα των ομοφυλόφιλων’ εγκαταλείπει την ομοφυλοφιλία


Ήταν ένα ανερχόμενο αστέρι στο κίνημα για τα «δικαιώματα των ομοφυλοφίλων», αλλά ο Michael Glatze δηλώνει τώραότι όχι μόνο έχει παραιτηθεί από τον ακτιβισμό, αλλά ότι δεν είναι πια ομοφυλόφιλος.
Ο Glatze - ο οποίος είχε γίνει μια συχνή πηγή αναφοράς από τα media ως ιδρυτικός εκδότης του περιοδικού Young Gay America - αφηγείται την ιστορία της αλλαγής κατάαποκλειστικότητα στο WorldNetDaily (WND).
Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο Glatze έχει απομακρυνθεί από την ομοφυλοφιλική κοινότητα εδώ και ενάμιση χρόνο, λέει ότι το άρθρο πιθανόν να εκπλήξει κάποιους ανθρώπους.
"Αυτό πραγματικά θα είναι είδηση για τον οποιονδήποτε με τον οποίο είχα κάποια σχέση", είπε στο WND.
Η ριζική αλλαγή στη ζωή του, θυμάται ο Glatze, άρχισε μεκάποιες εσωτερικές «παροτρύνσεις» που τώρα τις αποδίδειστον Θεό.
«Ελπίζω ότι μπορώ να μοιραστώ την ιστορία μου», είπε. «Νιώθω έντονα ότι ο Θεός με έφερε εδώ για κάποιον λόγο Ακόμα και στις πιο σκοτεινές ημέρες με πάρτι μέχρι πρωίας και κατάχρηση ουσιών και όλων των ειδών τα πράγματα -όταν μου έρχονταν σκέψεις του τύπου «Γιατί βρίσκομαι εδώ, τι κάνω;» - υπήρχε πάντα μια φωνή εκεί.
"Δεν ήξερα τι ή ποιον να επικαλεστώ ή αν θα μπορούσα να το εμπιστευτώ, αλλά είπα «για στάσου»."
Ο Glatze είπε ότι κατάλαβε για τα ομοφυλοφιλικά τουσυναισθήματα περίπου στην ηλικία των 14 και δημοσίωςδήλωσε για τον εαυτό του ότι είναι "gay" στην ηλικία των 20ετών. Τελικάύστερα από μια δεκαετία κατά την οποία είχε ένα αυξανόμενο ηγετικό ρόλο στον κόσμο των ομοφυλόφιλωνακτιβιστών - αλλά μαζί με αυτό και μια μυστηριώδη εσωτερική σύγκρουση - λέει ότι τελικά «απελευθερώθηκε».
Στην πραγματικότητα, γράφει στο WND, το να «βγω έξω»(coming out) από από την επιρροή της ομοφυλοφιλικής νοοτροπίας, ήταν το πιο απελευθερωτικό, όμορφο και εκπληκτικό πράγμα που έχω βιώσει στη ζωή μου." (ο Glatze χρησιμοποιεί τη φράση "coming out", που στην ορολογία των ομοφυλόφιλων δηλώνει την απόφαση ενός ομοφυλόφιλου να πάψει να κρύβεται και να φανερωθεί).
Προηγουμένως ο Glatze επικοινώνησε με τον αρχισυντάκτητου WND, David Kupelian, αφότου διάβασε το βιβλίο του,"The Marketing of Evil" (‘Το Μάρκετινγκ του κακού’), που οGlatze είπε ε βοήθησε τόσο πολύ στη διαδικασία της επούλωσης των πληγών μου από τις βαθιές επιρροές τουκακού στο σημερινή κοινωνία μας".
«Δεν υπάρχει τίποτα που θα μου έδινε περισσότερη ευχαρίστηση», έγραψε στον Kupelian, "παρά να πω την αλήθεια για την ‘ομοφυλοφιλία και την εξιλέωση από τις αμαρτίες μου επ 'αυτού."
Η αλλαγή του Glatze του θυμίζει εκείνη της άλλης εξέχουσας εκδότριας "gay" περιοδικού η οποία επίσης παραιτήθηκε απόν μέχρι τότε τρόπο ζωής της. Η λεσβία ακτιβίστρια Charlene Cothranγια πολλά χρόνια εκδότρια του περιοδικού Venus’ (‘Αφροδίτη’), έγινε χριστιανή και έδωσε στο περιοδικό της μια νέα αποστολή "να ενθαρρύνει, να εκπαιδεύσει και να βοηθήσει εκείνους που επιθυμούν να εγκαταλείψουν τη ζωή της ομοφυλοφιλίας». Και προσθέτει: "Η τελική μας αποστολή είναι να κερδίσουμε ψυχές για τον Χριστό, και να το πράξουμε, δείχνοντας την αγάπη μας για όλους τους ανθρώπους του Θεού».
Στη στήλη του, ο Glatze δεν μασάει τα λόγια, καλώντας τηνομοφυλοφιλική σεξουαλική επαφή καθαρά "βασισμένη στηλαγνεία", που σημαίνει ότι δεν μπορεί ποτέ να ικανοποιήσει πλήρως.
«Είναι μια νευρωτική διαδικασία παρά κάτι φυσικό, κανονικό", γράφει. "Το φυσιολογικό είναι φυσιολογικό - καιλέγεται φυσιολογικό για κάποιο λόγο."
Αφότου έγινε εκδότης του περιοδικού ‘Young Gay America σε ηλικία 22 ετών, ο Glatze έλαβε πολυάριθμα βραβεία και αναγνώριση, όπως το βραβείο National Role Model Award απόμία από τις σημαντικότερες οργανώσεις για τα ‘δικαιώματα των ομοφυλοφίλων’, το ‘Equality Forum (‘Φόρουμ Ισότητας’)Τα media το πλησίασαν και εμφανίστηκε στατηλεοπτικά κανάλια PBS και MSNBC και παρουσιάστηκε σε μια ιστορία που κάλυψε το περιοδικό Time με τον τίτλο "The Battle Over Gay Teens."
Έγινε παραγωγός, με τη βοήθεια θυγατρικών του PBS και τουΦόρουμ Ισότητας, της πρώτης σημαντικής ταινίαςντοκιμαντέρ με θέμα τις αυτοκτονίες ομοφυλόφιλων εφήβων,με τίτλο "Jim In Bold", το οποίο κυκλοφόρησε σε όλο τον κόσμο και έλαβε πολυάριθμα βραβεία "καλύτερου τουφεστιβάλ". Η έκθεση φωτογραφίας του Young Gay America,που έλεγε την ιστορία νέων ανθρώπων σε όλη τη Βόρεια Αμερική, περιόδευσε την Ευρώπη, τον Καναδά και περιοχέςτων ΗΠΑ
Το 2004, ο Glatze μετακόμισε από το Σαν Φρανσίσκο στοΧάλιφαξ στον ανατολικό Καναδά, όπου ο σύντροφός του, εκδότης περιοδικού του περιοδικού είχε την οικογένειά του. Το περιοδικό, είπε, επιδίωκε να γίνει ένα "ενάρετο μέλος" στιςυπόλοιπες εκδόσεις που είχαν στόχο τους ομοφυλόφιλουςνέους.
Αλλά ο Glatze υποστηρίζει ότι "η αλήθεια ήταν, ότι το YGA ήταν τόσο καταστροφικό, όπως οτιδήποτε άλλο εκεί έξω, απλά δεν ήταν φανερά πορνογραφικό, άρα και πιο «σεβαστό»."
«Ήταν μετά που ξαναείδα σε βιντεοκασέτα, τα όσα είπα σε εκείνη την ‘παράσταση’, γράφει, που «άρχισα να έχω σοβαρές αμφιβολίες για αυτό που έκανα στη ζωή μου και την επιρροήπου είχα."
«Καθώς δεν γνώριζα κανένα τον οποίον θα μπορούσα να προσεγγίσω με τις ερωτήσεις μου και τις αμφιβολίες μου,στράφηκα στο Θεό», λέει. "Είχα αναπτύξει μια αυξανόμενη σχέση με το Θεό, εξ αιτίας μιας εξουθενωτικής περιόδου με εντερικούς πόνους που προκλήθηκαν από το στομάχι μου".
Προς το τέλος της εποχής του με το Young Gay America, οGlatze είπε, ότι οι συνεργάτες του άρχισαν να παρατηρούν ότιπερνούσε από κάποιο είδος θρησκευτικής εμπειρίας.
Λίγο πριν φύγει, χωρίς να έχει συνειδητοποιήσει πλήρως τικάνει, έγραψε στον υπολογιστή του γραφείου του, τις σκέψεις του, τελειώνοντας με τη δήλωση: «Η ομοφυλοφιλία είναι θάνατος, και εγώ επιλέγω τη ζωή."
"Ήμουν τόσο νευρικός, ήταν σα να μην το έγραφα εγώ», είπε.
Ανεξήγητα, είπε στο WND, άφησε το κείμενο να εμφανιστείστην οθόνη για να το δουν και άλλοι.
«Οι άνθρωποι που το είδαν ένιωσαν έκπληξη. Νόμισαν ότι ήταν κάτι τρελό», είπε.
Αλλά άφησε τους συνεργάτες του, να αναρωτιούνται τι σήμαινε αυτή η κίνησηκαι ποτέ δεν τους εξήγησε πλήρως την απόφασή του να παραιτηθεί.
Κοιτάζοντας πίσω στο παλιό τρόπο ζωής του, ο Glatze είπε WND ότι όποτε είχε την αίσθηση ότι έκανε κάτι λάθος, "το προσπερνούσα λέγοντας, «έτσι είναι η ζωή".
«Αν ποτέ ήθελα να αναρωτηθώ για οτιδήποτε, οι δικοί μου έλεγαν, «Είσαι τόσο ιδεαλιστής».
Ο Glatze είπε ότι θεωρούσε τους αντιπάλους του ομοφυλοφιλικού ακτιβισμού σαν "κακούς και τρελούςπουήθελαν να με βλάψουν».
"Νόμιζα ότι ήταν εκεί έξω για να με αρπάξουν», είπε. "Με τρέλαιναν πραγματικά και με φόβιζαν, νομίζω. Ήθελα ναφύγουν, να εξαφανιστούν".
Ο Glatze είπε ότι δεν θα μπορούσε να επιτρέψει στον εαυτό του να σκεφτεί ότι ήταν ειλικρινείς στις πεποιθήσεις τους.
Αλλά τώρα έχει βαθύ σεβασμό για μια χριστιανή θεία του που αποδοκίμαζε τον τρόπο ζωής του.
"Δεν ήταν ποτέ επικριτική, αλλά ήταν πάντα σταθερή», είπε.
Η ιστορία του Glatze είναι ΕΔΩ
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Σάββατο 4 Ιουνίου 2011

Ορισμένοι ομοφυλόφιλοι μπορούν να αλλάξουν τον "σεξουαλικό προσανατολισμό" τους, λέει καθηγητής ψυχολογίας


Ορισμένοι ομοφυλόφιλοι μπορούν να αλλάξουν τον "σεξουαλικό προσανατολισμό" τους, λέει καθηγητής ψυχολογίας


Τις αντιδράσεις επιστημόνων και οργανώσεων ομοφυλοφίλων προκαλεί έρευνα Αμερικανού καθηγητή ψυχολογίας, σύμφωνα με την οποία πολλοί από τους γκέι που επιθυμούν πραγματικά να αλλάξουν σεξουαλικό προσανατολισμό μπορούν όντως να τα καταφέρουν.
Το συμπέρασμα αυτό έρχεται σε αντίθεση με την άποψη της πλειονότητας των ψυχολόγων, ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι σταθερός στους ενήλικες, και η προσπάθειες αλλαγής του μπορούν να διαταράξουν την ψυχολογική υγεία των ομοφυλοφίλων.
Διαφορετική άποψη έχει, ωστόσο, ο δρ. Ρόμπερτ Σπίτζερ, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης, ο οποίος ισχυρίζεται ότι «ορισμένοι άνθρωποι μπορούν από ομοφυλόφιλοι να γίνουν ετεροφυλόφιλοι, και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το αναγνωρίσουμε».
Ο ίδιος διευκρινίζει ότι δεν γνωρίζει ποιο ποσοστό των ομοφυλόφιλων μπορεί να επιτύχει αυτόν το στόχο, αλλά ούτε και την πλέον κατάλληλη μέθοδο για την αλλαγή του σεξουαλικού προσανατολισμού.
Τα συμπεράσματά του προήλθαν από 45λεπτες τηλεφωνικές συνεντεύξεις με 200 άτομα που ισχυρίζονταν ότι κατάφεραν να γίνουν ετεροφυλόφιλοι, από τα οποία οι 143 ήταν άνδρες. Η μέση ηλικία τους ήταν τα 43 χρόνια.
Απάντησαν σε 60 ερωτήσεις σχετικά με τη σεξουαλικότητά τους πριν και μετά την προσπάθεια αλλαγής, η οποία για τους άνδρες είχε αρχίσει 14 χρόνια πριν από τη συνέντευξη, κατά μέσο όρο, και για τις γυναίκες 12 χρόνια πριν.
Ο δρ. Σπίτζερ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το 66% των ανδρών και το 44% των γυναικών αυτών είχαν κατορθώσει να «λειτουργούν ικανοποιητικά ως ετεροφυλόφιλοι».
Αυτό, σύμφωνα με τον Σπίτζερ, σημαίνει ότι είχαν μία τουλάχιστον ερωτική σχέση με άτομο του αντίθετου φύλου στον ένα χρόνο που προηγήθηκε της συνέντευξης, από την οποία αντλούσαν συναισθηματική ικανοποίηση που βαθμολογείται τουλάχιστον με επτά, σε κλίμακα από το ένα έως το δέκα. Παράλληλα, έκαναν έρωτα με το σύντροφό τους τουλάχιστον μία φορά το μήνα, χωρίς να έχουν σχεδόν ποτέ φαντασιώσεις με άτομο του ίδιου φύλου κατά τη διάρκεια του σεξ.
Επιπλέον, το 89% των ανδρών και το 95% των γυναικών ανέφερε ότι η έλξη προς άτομα του ίδιου φύλου τούς ενοχλούσε σπάνια ή και καθόλου.
Ωστόσο, μόνο το 11% των ανδρών και το 37% των γυναικών δήλωσε ότι δεν είχε καθόλου ομοφυλοφιλικές τάσεις.
Οι περισσότεροι είχαν ακολουθήσει πάνω από μία στρατηγικές για να αλλάξουν σεξουαλικό προσανατολισμό: περίπου οι μισοί θεωρούν ότι η πλέον αποτελεσματική τακτική είναι η ψυχοθεραπεία, περίπου το ένα τρίτο προτιμά τις ομάδες υποστήριξης, ενώ λιγότεροι ήταν αυτοί που προτιμούν να συμβουλευτούν ειδικά βιβλία ή να ζητήσουν την υποστήριξη ετεροφυλόφιλων γνωστών τους.
Ο ίδιος ο δρ. Σπίτζερ είχε πρωτοστατήσει το 1973 στην αφαίρεση της ομοφυλοφιλίας από τη λίστα των ψυχολογικών διαταραχών του Αμερικανικού Συλλόγου Ψυχολογίας, και δηλώνει ότι δεν γνώριζε εκ των προτέρων ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα της έρευνας.
Αντιδράσεις
Ο Αμερικανικός Σύλλογος Ψυχιατρικής έκανε δεκτή την έρευνα του δρ. Σπίτζερ για παρουσίαση σε προσεχές συνέδριο, διευκρινίζει ωστόσο ότι δεν αποδέχεται απαραίτητα τις απόψεις του αμφιλεγόμενου ερευνητή.
Πολλοί, πάντως, είναι αυτοί που θεωρούν ότι τα άτομα που επέλεξε ο δρ. Σπίτζερ για την έρευνά του δεν είναι αντιπροσωπευτικά, καθώς η πλειονότητα χαρακτηρίζει την ομοφυλοφιλία έως και ανήθικη, για θρησκευτικούς λόγους.
Ο ψυχολόγος του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον δρ. Ντάγκλας Χάλντεμαν, ο οποίος έχει δημοσιεύσει μελέτες για την αποτελεσματικότητα των «επανορθωτικών θεραπειών» για ομοφυλόφιλους, αναφέρει ότι τα επιστημονικά στοιχεία που έχουν συλλεχθεί δείχνουν ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν μπορεί να αλλάξει και ότι «η νέα έρευνα δεν αποδεικνύει κάτι τέτοιο».
Ο ίδιος τονίζει, παράλληλα, ότι το 43% του δείγματος προερχόταν από κέντρα «επανορθωτικής θεραπείας», τα οποία υποστηρίζουν συχνά θρησκευτικές ομάδες. Το 23% είχε παλιότερα απευθυνθεί στην Εθνικό Σύλλογο για την Έρευνα και τη Θεραπεία της Ομοφυλοφιλίας, ο οποίος θεωρεί ότι η ομοφυλοφιλία είναι «αναπτυξιακή διαταραχή».
Ο Ντέιβιντ Έλιοτ, εκπρόσωπος της αμερικανικής ομοφυλοφιλικής οργάνωσης National Gay and Lesbian Task Force, εξέφρασε επίσης τη διαφωνία του για τα συμπεράσματα του δρ. Σπίτζερ. «Το δείγμα είναι απαράδεκτο, εντελώς αλλοιωμένο, και καθόλου αντιπροσωπευτικό της κοινότητας των ομοφυλοφίλων ανδρών και γυναικών» δήλωσε.
Ο δρ. Σπίτζερ παραδέχεται ότι δεν μπορεί να γνωρίζει κατά πόσο οι ερωτηθέντες ήταν ειλικρινείς, ισχυρίζεται όμως ότι οι λεπτομέρειες που δέχτηκαν να αποκαλύψουν για τη σεξουαλική τους ζωή είναι ενδεικτικές της αντικειμενικότητάς τους.

- Διάβασε και: Είναι η θεωρία του «γεννήθηκα ομοφυλόφιλος» μία απάτη;



ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή: ΤΡΑΠΕΖΑ ΙΔΕΩΝ (από Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press)

Robert Spitzer: Ο άθεος μη ‘πολιτικά ορθός’ ψυχίατρος που δηλώνει ότι οι ομοφυλόφιλοι μπορούν να αλλάξουν


Robert Spitzer: Ο άθεος μη ‘πολιτικά ορθός’ ψυχίατρος που δηλώνει ότι οι ομοφυλόφιλοι μπορούν να αλλάξουν


Ο Robert L. Spitzer υποστήριξε το 1973 ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι μια κλινική διαταραχή. Η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία αργότερα θα κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα. Τριάντα χρόνια αργότερα, ο Spitzer προκάλεσε και πάλι αναστάτωση, όταν υποστήριξε ότι μερικοί άνθρωποι που θέλουν να αλλάξουν τον ομοφυλοφιλικό τους προσανατολισμό μπορούν να το κάνουν (Αρχεία για την Σεξουαλική Συμπεριφορά, Οκτώβριος 2003).
Ο Spitzer είναι καθηγητής ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και επικεφαλής της Τμήματος Βιομετρικών Ερευνών του Ψυχιατρικού Ινστιτούτου της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Ο ίδιος περιγράφει τον εαυτό του ως ένα ‘άθεο Εβραίο’. Ο συντάκτης του ‘Christianity Today’, DouglasLeBlanc, πήρε τηλεφωνικά συνέντευξη τον Απρίλιο του 2005 από τον Spitzer.
- Τι σας ώθησε να κάνετε μια μελέτη για την επανορθωτική θεραπεία για ομοφυλόφιλους;
Ήμουν σε μια ετήσια συνεδρίαση της APA (AmericanPsychiatric Association – Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση), όπου μίλησα με κάποιους πρώην ομοφυλόφιλους που διαδήλωναν. Μου εξήγησαν πως είχαν αλλάξει. Και αυτό μου τράβηξε το ενδιαφέρον. Στη συνέχεια προσπάθησα να οργανώσω μια συζήτηση για το θέμα. Όταν οργάνωνα τη συζήτηση, έγινε σαφές ότι πολλοί από τους ανθρώπους που ήθελα να συμμετάσχουν μου είπαν ότι πραγματικά δεν υπάρχουν καλές μελέτες για αυτό το θέμα, και ότι όλα πρόκειται να είναι απλώς απόψεις.
- Μήπως κάτι σας δημιούργησε έκπληξη όταν κάνατε τις συνεντεύξεις σας;
Υποθέτω ότι με εξέπληξε πόσο πειστικές ήταν οι αφηγήσεις τους. Ο Joseph Nicolosi (της Εθνικής Ένωσης για την Έρευνα και Θεραπεία της Ομοφυλοφιλίας) μου ανέφερε, νομίζω, 10 ή 20 ασθενείς. Επέμενε όμως να πάρει μια περίληψη των αποτελεσμάτων πριν προχωρήσουμε περαιτέρω. Δεν ήθελε να στηθεί κάτι, υποθέτω. Αλλά από τους πρώτους κιόλας ανθρώπους με τους οποίους μίλησα, είχα την αίσθηση ότι μιλούσαν για κάτι πραγματικό.
- Τι ήταν αυτό που ξεχωρίσατε που έκανε τους ασθενείς πειστικούς;
Μιλάς με τους ανθρώπους και έχεις μια αίσθηση για το εάν είναι ειλικρινείς ή όχι. Είχα την αίσθηση ότι ήταν. Επίσης, υπήρχε μια συνέπεια, το γεγονός ότι η αλλαγή αυτή χαρακτηρίζεται ως αργή και όχι άμεση.
- Ορισμένοι από τους επικριτές σας λένε ότι μόνο οι θρησκευόμενοι φονταμενταλιστές θα σκέφτονταν να προβούν σε επανορθωτική θεραπεία.
Το σκηνικό έχει αλλάξει δραματικά τα τελευταία 20 ή 30 χρόνια. Όταν ξεκίνησα την κλινική πρακτική το 1961, ήταν πολύ συνηθισμένο να αναλάβεις ένα άνδρα ασθενή που ήθελε να αλλάξει. Σήμερα αυτοί οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν σε ψυχιάτρους γιατί η ψυχιατρική δεν το θεωρεί ως πρόβλημα.
- Τι ανταπόκριση είχε η μελέτη σας μεταξύ των συναδέλφων σας;
Πολλοί συνάδελφοί μου εξαγριώθηκαν. Θυμάμαι όταν εμφανίστηκε το θέμα για πρώτη φορά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, πήρα ένα γράμμα, νομίζω, από τον κοσμήτορα των εισακτέων στο πανεπιστήμιο Κολούμπια. Μου έγραψε ότι ήταν απλά μια ντροπή που ένας καθηγητής της Κολούμπια κάνει κάτι τέτοιο. Εντός της γκέι κοινότητας, υπήρξε αρχικά τεράστια οργή και το αίσθημα ότι τους είχα προδώσει. Νομίζω ότι αυτό σε μεγάλο βαθμό είχε υποβαθμιστεί. Αλλά επίσης, βρίσκομαι σε ένα τέτοιο σημείο της καριέρας μου, που δεν ανησυχώ για τέτοια πράγματα.
- Έχετε εξετάσει τη διεξαγωγή μία επόμενης μελέτης;
Όχι νιώθω λίγο κουρασμένος από τη μάχη. Αλλά επίσης δεν είμαι σίγουρος ποια να είναι η μελέτη. Μερικοί άνθρωποι έχουν πει, «Ακολουθήστε αυτούς τους ανθρώπους, πάρτε τους συνέντευξη τους πέντε έτη αργότερα, δείτε πόσοι από αυτούς έχουν αλλάξει πάλι", δεδομένου ότι είναι γνωστό ότι ορισμένοι πρώην ομοφυλόφιλοι εγκαταλείπουν (και επιστρέφουν στην ομοφυλοφιλία).
Αλλά ας υποθέσουμε ότι διαπιστώθηκε ότι το 5 τοις εκατό ή το 10 τοις εκατό πράγματι άλλαξε. Θέλω να πω, ε, και λοιπόν; Μπορείτε να βρείτε το ίδιο πράγμα, αν έχετε ακολουθήσει τα άτομα που είχαν θεραπείες για την εξάρτησή τους από τα ναρκωτικά. Κάποιοι θα υποτροπιάσουν.
Η μελέτη που πρέπει να γίνει πρέπει να είναι μια ελεγχόμενη μελέτη, όπου οι άνθρωποι πηγαίνουν για θεραπεία, και τότε θα αξιολογήσεις αρχικά, και στη συνέχεια θα τους αξιολογήσεις αργότερα και θα δεις πόσοι πραγματικά έχουν αλλάξει. Αλλά η μελέτη δεν πρόκειται να γίνει, δυστυχώς.
- Είναι, λόγω της έλλειψης ενδιαφέροντος ή χρηματοδότησης;
Οι λόγοι είναι, ο πρώτος, ότι οι επανορθωτικοί θεραπευτές δεν είναι επιστήμονες, δεν κάνουν τις μελέτες. Ο δεύτερος λόγος είναι, ότι αν κάποιος πρότεινε στο Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας να κάνει μια τέτοια μελέτη, νομίζω ότι είναι σχεδόν βέβαιο ότι κάθε ομοφυλόφιλος στο τμήμα μελέτης θα πει ότι αυτό είναι χάσιμο χρόνου: Θα έλεγαν, γνωρίζουμε ήδη ότι πρόκειται για αερολογήματα, οπότε γιατί να το κάνουμε;
- Έχετε πει πολύ καθαρά ότι κανείς δεν πρέπει να εξαναγκάζεται σε επανορθωτική θεραπεία.
Νομίζω ότι η ‘πολιτικά ορθή’ έννοια τώρα είναι ‘θεραπεία αναπροσανατολισμού’. Η επανορθωτική συνεπάγεται κάτι σπασμένο-φυσικά οι επανορθωτικοί θεραπευτές το πιστεύουν αυτό, αλλά αυτό εξαγριώνει τους γκέι μόνο και μόνο που την αποκαλούμε επανορθωτική θεραπεία.
Κλείνοντας την συνέντευξη, ο ίδιος προειδοποίησε ότι η μελέτη αυτή δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσει μία αναγκαστική θεραπείας, ή να χρησιμοποιηθεί ως βάση για την άρνηση των δικαιωμάτων των πολιτών. "Αλλά πιστεύω ότι οι ασθενείς θα πρέπει να έχουν όντως το δικαίωμα», κατέληξε, «να διερευνήσουν το ετεροφυλόφιλο δυναμικό τους."
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Παρασκευή 20 Μαΐου 2011

«Ανυπόστατοι οι γάμοι ομοφυλοφίλων»


«Ανυπόστατοι οι γάμοι ομοφυλοφίλων»
Με αφορμή ερώτηση των βουλευτών του ΛΑΟΣ, Θανάση Πλεύρη και Άδωνη Γεωργιάδη, προς το υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, διαβιβάστηκε στη Βουλή έγγραφο του Χάρη Καστανίδη με το οποίο οι δύο βουλευτές ενημερώνονται ότι σχηματίστηκε δικογραφία για την υπόθεση, η οποία διαβιβάστηκε για τη διενέργεια προανάκρισης. «Εις βάρος του δημάρχου κ. Αναστασίου Αλιφέρη ασκήθηκε ποινική δίωξη για παράβαση καθήκοντος και εις βάρος των συμμετεχόντων στους πολιτικούς γάμους ποινική δίωξη για ηθική αυτουργία. Η εν λόγω δικογραφία έχει ήδη διαβιβαστεί για διενέργεια προανάκρισης», ενημερώνει ο κ. Καστανίδης.
Οι βουλευτές του ΛΑΟΣ είχαν απευθυνθεί στον υπουργό Δικαιοσύνης, επειδή το Εφετείο Δωδεκανήσου προ ημερών είχε κρίνει ότι οι πολιτικοί «γάμοι» μεταξύ ομοφυλοφίλων το 2008 είναι ανυπόστατοι. Η συγκεκριμένη απόφαση, σύμφωνα με τους κ.κ. Γεωργιάδη και Πλεύρη, «εγείρει πλέον ζήτημα της εξέτασης τυχόν πειθαρχικών και ποινικών ευθυνών όσων προέβησαν σε αυτή την πράξη» και γι΄ αυτό είχαν ζητήσει από τον κ. Καστανίδη να τους ενημερώσει σε ποιο στάδιο βρίσκονται οι ποινικές διώξεις κατά του δημάρχου Τήλου και των ηθικών αυτουργών.

«Στοπ» στην παιδική πορνογραφία στο Facebook χάρη στη Microsoft

 



Οι χρήστες του διαδικτύου μπορεί να διαφωνούν μεταξύ τους σε πολλά θέματα, αλλά σε ένα πράγμα υπάρχει πλειοψηφική συμφωνία: η παιδική πορνογραφία είναι απαίσια, και απάνθρωπη. Και αν υπάρχει μία ιστοσελίδα στην οποία δεν θέλουμε να τη βλέπουμε, αυτή είναι το Facebook.
Για το λόγο αυτό, το κοινωνικό δίκτυο υιοθέτησε μία νέα τεχνολογία της Microsoft σε συνεργασία με τον Hany Farid του Dartmouth College, ώστε η παρακολούθηση παράνομων φωτογραφιών να σταματήσει.
Η τεχνολογία που αναπτύχθηκε ονομάζεται PhotoDNA, και αυτό που κάνει είναι αρχικά να ελέγχει έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών με πολύ μεγάλη ταχύτητα, και...
έπειτα να διασταυρώνει τις παράνομες φωτογραφίες σε μια τεράστια βάση δεδομένων ακόμα και αν αυτές έχουν περικοπεί ή επεξεργαστεί.
Κάθε χυδαία φωτογραφία λοιπόν, έχει τη δική της κατηγορία, και το PhotoDNA είναι σε θέση να τις εντοπίσει ακόμη και από ένα κομμάτι της.
Όταν ένα κοινωνικό δίκτυο έχει πάνω από μισό δισεκατομμύριο χρήστες, είναι σίγουρο ότι μέσα σε αυτούς θα υπάρχουν και πολλοί διεστραμμένοι που κάνουν εμπόριο παιδικής πορνογραφίας και πιστεύουν ότι το Facebook είναι ένας καλός χώρος για να αποθηκεύσουν τις φωτογραφίες τους.
Ας ελπίσουμε πως η κίνηση του Facebook να υιοθετήσει το PhotoDNA θα συνδράμει τα μέγιστα στον αγώνα κατά της παιδικής πορνογραφίας στο διαδίκτυο. Εμείς πάντως είμαστε αισιόδοξοι. Εσείς;

http://www.gugoo.gr/

Τετάρτη 27 Απριλίου 2011

Θέλει να αυτοκτονήσει αγοράκι 6 χρονών που μεγαλώνει με ζευγάρι ομοφυλόφιλων


Θέλει να αυτοκτονήσει αγοράκι 6 χρονών που μεγαλώνει με ζευγάρι ομοφυλόφιλων


Ένας άσχημος πόλεμος μαίνεται πάνω από την τύχη ενός 6-χρονου αγοριού στις ΗΠΑ, που ανατράφηκε μέσα σε ζευγάρι ομοφυλόφιλων οι οποίοι είχαν κερδίσει την επιμέλεια του παιδιού το 2000, με μια δικαστική απόφαση - ορόσημο (*).
Οι ομοφυλόφιλοι τότε χαιρέτισαν την απόφαση του Δικαστηρίου ως μια σημαντική νίκη για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, αλλά το αγόρι έχει γίνει από τότε ένα προβληματικό παιδί που χτυπάει τους δασκάλους του και επαναλαμβάνει συνεχώς ότι θέλει να αυτοκτονήσει, σύμφωνα με την έκθεση ειδικού πραγματογνώμονα που εξέτασε το παιδί, κατά παραγγελία του σχολείου του.
Η έκθεση «ξύπνησε» την μητέρα του παιδιού, η οποία έχει αποφασίσει τώρα να αγωνιστεί για να έχει περισσότερη πρόσβαση στο γιο της, ο οποίος ζει με τους δύο άνδρες, κατόπιν δικαστικής απόφασης δικαστηρίου της Νέας Υόρκης, το οποίο ανέθεσε την επιμέλεια σε ένα γκέι ζευγάρι, θεωρώντας την γυναίκα που το κυοφόρησε και το έφερε στον κόσμο ως «παρένθετο πρόσωπο».
Η μητέρα λέει ότι ποτέ δεν ήταν ένα «παρένθετο πρόσωπο» και ότι ο πατέρας – που υπήρξε κάποτε στενός της φίλος και υπάλληλός στην εργασία της – και ο εραστής του, είχαν σκοπό να μεγαλώσουν όλοι μαζί το παιδί ως «γονεϊκό τρίο».
"Απλώς δεν είχα συναντήσει τον σωστό τύπο ακόμα», δήλωσε η 52χρονη Courtney St. Clement, που ποτέ δεν είχε γίνει γνωστή στον Τύπο, ούτε της είχε δοθεί η ευκαιρία να εκφραστεί για την εμπειρία της αυτή.
"Συνεχώς έλεγαν (το gay ζευγάρι) ότι είχαν πολλά χρήματα και εκείνο το χρόνο, ένιωθα σαν να είχα παντρευτεί έναν γιατρό. Είπαν," Είμαστε μια οικογένεια. " θα πρέπει να ζήσουμε όλοι μαζί, αλλά δεν το προχωρήσαμε ποτέ μέχρι εκεί".
Η St. Clement, η οποία έχει δικό της γραφείο συμβούλων επιχειρήσεων και κατοικεί στο Upper West Side της Νέας Υόρκης, δεν είχε καμία υποψία για το πόσο άσχημα θα κατέληγαν τα πράγματα σχετικά με τον γιο της, του οποίου το όνομα παραμένει κρυφό.
Δίνει μπουνιές και κλωτσιές στους δασκάλους του, χτυπάει και δαγκώνει τον εαυτό του, καταριέται και λέει ότι θέλει να αυτοκτονήσει, πιο συχνά από δύο φορές το μήνα,σύμφωνα με τη νέα έκθεση που συντάχθηκε τον Ιανουάριο από το Κέντρο Μελέτης του Παιδιού (NYU's Child Study Center).
H έκθεση αναφέρει επίσης ότι φιλάει επανειλημμένα και αγγίζει ανάρμοστα τους άλλους συμμαθητές του, ενώ μια φορά έτρεξε γυμνός στον χώρο του σχολείου.
«[Το παιδί] έχει σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς στο σχολείο», είπε η έκθεση, η οποία βασίστηκε σε προσωπική επαφή και εξέταση του αγοριού από δύο εμπειρογνώμονες, μαζί με συνεντεύξεις από τους δασκάλους του, τους δύο γονείς του και τους συντρόφους τους.
Η έκθεση αποδίδει τον προβληματικό χαρακτήρα του παιδιού, εν μέρει, στην "εχθρότητα" μεταξύ των γονέων του.
"Η μητέρα και ο πατέρας του πάντα ζούσαν χωριστά και είχαν εξαιρετικά σημαντικές διαφορές όσον αφορά την επιμέλεια του παιδιού και την επίκοινωνία από πολύ νωρίς», αναφέρει η έκθεση, η οποία συνιστά το δικαστήριο να διορίσει κηδεμόνα για το παιδί.
Το παιδί πήγε σε Παιδικό Σταθμό, αλλά μετά από μόλις δύο εβδομάδες το έδιωξαν, λόγω της συμπεριφοράς του και το ανέθεσαν σε ένα ιδιωτικό ειδικό σχολείο στο Upper East Side.
Η St. Clement λέει ότι η κατάσταση στην «οικογένεια» χάλασε, όταν ο πατέρας, ο 47χρονος ωρομίσθιος εκπαιδευτικός, Gerald Casale και ο φίλος του, ο 46χρονος δικηγόρος, Ernest Londa, άρχισαν να τηςαπαγορεύουν να βλέπει το (τότε) 6-μηνών βρέφος της. Κατόπιν αυτού η μητέρα κατάφυγε στα Δικαστήρια για να πάρει την επιμέλεια του παιδιού.
Το gay ζευγάρι υποστήριξε ότι ενήργησαν έτσι βάσει προηγούμενης συμφωνίας που είχαν κάνει με την St. Clement, σύμφωνα με την οποία, η St. Clement απλώς θα έφερνε στον κόσμο το παιδί και μετά θα αποχωρούσε από το προσκήνιο, αφήνοντας εκείνους να μεγαλώσουν μόνοι τους το παιδί.
"Νομίζω ότι ο ισχυρισμός τηςSt. Clement έχει κενά", είπε η δικηγόρος του Casale, Phyllis Levitas.
"Ο πελάτης μου και εγώ πιστεύουμε ότι δεν είναι καλό για το συμφέρον του παιδιού να συζητήσουμε την υπόθεση με τα μέσα ενημέρωσης."
Η St Clement αμφισβήτησε την απόφαση που εξέδωσε η δικαστής Marylin Diamond, - του Δικαστηρίου του Manhattan -, για την επιμέλεια του παιδιού, βλέποντας την ανησυχητική συμπεριφορά του παιδιού στο σχολείο, και με την συμβουλή παιδίατρου ζήτησε να ορισθεί από το δικαστήριο ειδικός πραγματογνώμονας για να εξετάσει το παιδί.
Στην συνέχεια, αποφασίστηκε μία νέα δικαστής, η Joan Lobis, να επανεξετάσει την υπόθεση.
Η μητέρα είναι μέλος της «Συμμαχίας για την Δικαστική Δικαιοσύνη», μιας ομάδας με επικεφαλής τον ακτιβιστή Anthony DeRosa, που αποτελείται από τουλάχιστον 20 άτομα - μέλη, τα οποία θεωρούν ότι οι δικαστικές τους υποθέσεις δεν κρίθηκαν σωστά από τους Δικαστές, εξαιτίας προσωπικών συμφερόντων των δικαστών.
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / (*) Το άρθρο είναι του 2004, από την New York Post .